หลังจากที่ฝนตกลงมาได้ช่วงนึง ตอนนี้อากาศโคตรอบอ้าวกลับมาอีกซะงั้น อาบน้ำเสร็จ เหงื่อออก เหนียวตัว เข้าไปอาบน้ำใหม่ อาบน้ำเสร็จ เหงื่อออก เหนียวตัว เข้าไปอาบน้ำใหม่.. วันๆไม่ต้องทำไรกิน

นั่งเล่นโฟโต้ช็อป แต่งภาพนู้นภาพนี้เล่นแก้เซ็งอยู่ดีๆ พอดีพ่อดูทีวีอยู่ ได้ยินข่าวแว่วๆมาว่ามีลูกนักการเมืองมีเรื่องกับตำรวจเนื่องจากไม่ยอมตรวจแอลกอฮอล์ในร่างกายแต่โดยดี ถึงกับประกาศขึ้นมาว่า พ่อกูอยู่ไน๋!! ..ไม่ใช่สิพ่อกุเปนใคร "มึงไม่รู้หรอว่ากูลูกใคร" อ๊าววว ไปถามตำรวจ เค้าจะรู้ไม๊ ไม่ใช่ญาติมึงนี่~

ตกเย็นครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะ กินข้าวกัน เบิ่งทีวี เห็นมันอีกและ คราวนี้มานั่งข้างคุณนักข่าว แจงกันใหญ่เลย มีหลักฐานเพิ่มขึ้นมาอีกชิ้น กล้องวงจรปิด อ้าววว ดูไปดูมาเริ่มงงใครผิดใครถูกวะทีนี้ ไอ้เรายิ่งเชื่อคนง่ายๆอยู่ ผลออกมาตำรวจมั่วนี่ผมหน้าแตกเลยนะเนี่ย ด่ามันไว้เยอะ

ช่างมันใครจะดีจะเลวเรื่องของมัน ผมอยู่ของผมไม่เบียดเบียนใครก็พอใจแล้ว

วิ้วววววว~

อากาศร้อนอบอ้าว ผมตื่นขึ้นมาเนื่องจากหนังตาบางๆไม่สามารถทำหน้าที่สกัดกั้นแสงแดดที่ร้อนแรงเช่นนี้ได้อีกต่อไป ลืมตามองดูนาฬิกา เข็มสั้นและเข็มยาวบอกผมให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าๆ ลองถามตัวเองดู ใจก็บอกว่าอยากจะนอนต่อ ร่างกายดันบอกว่าทนความร้อนไม่ไหว ทำให้รู้ว่าใจกับกาย มันคนละส่วนกัน

ฝืนลุกขึ้นยืนแล้วมองสภาพรอบๆห้อง ห้องนี้ไม่มีกระจก ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง แสงแดดพุ่งทะลุทะลวงเข้ามาได้ทุกที่ สีของผนังและรอยแตกบ่งบอกว่า ห้องนี้เงียบเหงามาเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้ว ห้องที่เคยเป็นที่อยู่ ที่ซุกหัวนอน ที่ๆทำให้ผมรู้สึกสบายใจและสบายกาย ก็เริ่มจะผุพังไปตามกาลเวลา คงได้เวลาเสียที่ที่จะหาห้องใหม่...

เดินออกมาข้างนอก มีบันไดต่อไปยังชั้นล่าง ผมเดินลงมาตามทาง จนเจอกับห้องๆนึง ข้างในห้องนั้น เป็นป่าทึบ แม้แต่แสงแดดก็ไม่สามารถสะกิดผมได้ รู้สึกถึงความชื้นและเงียบสงบ นี่แหล่ะห้องที่ผมจะพักผ่อน ว่าแล้วก็เอนกายลงเป็นแนวราบอีกครั้ง ขอหลับต่ออีกนิดละกันนะ

นี่แหล่ะ ห้องผม ^^