อากาศร้อนอบอ้าว ผมตื่นขึ้นมาเนื่องจากหนังตาบางๆไม่สามารถทำหน้าที่สกัดกั้นแสงแดดที่ร้อนแรงเช่นนี้ได้อีกต่อไป ลืมตามองดูนาฬิกา เข็มสั้นและเข็มยาวบอกผมให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าๆ ลองถามตัวเองดู ใจก็บอกว่าอยากจะนอนต่อ ร่างกายดันบอกว่าทนความร้อนไม่ไหว ทำให้รู้ว่าใจกับกาย มันคนละส่วนกัน

ฝืนลุกขึ้นยืนแล้วมองสภาพรอบๆห้อง ห้องนี้ไม่มีกระจก ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง แสงแดดพุ่งทะลุทะลวงเข้ามาได้ทุกที่ สีของผนังและรอยแตกบ่งบอกว่า ห้องนี้เงียบเหงามาเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้ว ห้องที่เคยเป็นที่อยู่ ที่ซุกหัวนอน ที่ๆทำให้ผมรู้สึกสบายใจและสบายกาย ก็เริ่มจะผุพังไปตามกาลเวลา คงได้เวลาเสียที่ที่จะหาห้องใหม่...

เดินออกมาข้างนอก มีบันไดต่อไปยังชั้นล่าง ผมเดินลงมาตามทาง จนเจอกับห้องๆนึง ข้างในห้องนั้น เป็นป่าทึบ แม้แต่แสงแดดก็ไม่สามารถสะกิดผมได้ รู้สึกถึงความชื้นและเงียบสงบ นี่แหล่ะห้องที่ผมจะพักผ่อน ว่าแล้วก็เอนกายลงเป็นแนวราบอีกครั้ง ขอหลับต่ออีกนิดละกันนะ

นี่แหล่ะ ห้องผม ^^